அசிமோவும் பிரம்மமும்: ஒரு டெக்னோ-வேதாந்தப் பார்வை

கடவுள் என்பவர் யார்? இல்லை, இப்படி ஆரம்பிக்கவேண்டாம்.
கடவுள் என்பது என்ன? ஒருவேளை அது ஒரு பிரம்மாண்டமான ‘காஸ்மிக் கம்ப்யூட்டராக’ இருக்கலாமா? பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை டேட்டாவையும் தனக்குள் சேமித்து வைத்திருக்கும் ஒரு சூப்பர் மெஷின்?
யோசிக்கவே விசித்திரமாக இருக்கிறது, இல்லையா? ஆனால் இந்த சிந்தனையைத்தான் கிட்டத்தட்ட 70 வருடங்களுக்கு முன்பே ஐசக் அசிமோவ் என்ற விஞ்ஞானக் கதை மன்னன் ‘The Last Question’ (கடைசிக் கேள்வி) என்ற தனது கதையில் எழுதிவிட்டார். அந்தக் கதை ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அசிமோவ் சொன்ன பல விஷயங்கள், நம் ஊர் உபநிஷதங்களிலும் புராணங்களிலும் முன்பே வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. விஞ்ஞானமும் மெய்ஞானமும் ஒரே புள்ளியில் சந்திக்கிறதா? பார்க்கலாம்.
#கதை என்ன?
கதையின் ஆரம்பம் 2061. இரண்டு குடிகார டெக்னீஷியன்கள், ‘மல்டிவாக்’ (Multivac) என்ற அன்றைய உலகின் சூப்பர் கம்ப்யூட்டரிடம் ஒரு பெட் கட்டுகிறார்கள். “மனிதன் ஒருநாள் சூரியன் எரிந்து தீர்ந்தபிறகும் உயிர் வாழ முடியுமா? அதாவது, பிரபஞ்சத்தின் ஆற்றல் மொத்தமாகத் தீர்ந்துபோகும் நிலையை (Entropy) ரிவர்ஸ் செய்ய முடியுமா?”
கம்ப்யூட்டர் யோசித்துவிட்டுச் சொன்னது: “INSUFFICIENT DATA FOR A MEANINGFUL ANSWER.” (பதிலளிக்கப் போதுமான டேட்டா இல்லை).
இந்தக் கேள்வி தலைமுறை தலைமுறையாக, பல ஆயிரம், மில்லியன், பில்லியன் வருடங்களாகத் தொடர்ந்து கேட்கப்படுகிறது. மனிதன் பூமி, சூரிய மண்டலம், கேலக்ஸி என எல்லாவற்றையும் தாண்டிப் பயணிக்கிறான். கம்ப்யூட்டரும் ‘மைக்ரோவாக்’, ‘கேலக்ஸி ஏசி’, ‘காஸ்மிக் ஏசி’ என்று அப்கிரேட் ஆகிக்கொண்டே போகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் கேள்வி கேட்கப்படும்போதும், கம்ப்யூட்டரின் பதில் ஒன்றுதான்: “INSUFFICIENT DATA…”
கடைசியில், பல டிரில்லியன் வருடங்களுக்குப் பிறகு, நட்சத்திரங்கள் எல்லாம் அணைந்து, பிரபஞ்சமே இருண்டு, குளிரில் உறைந்துபோகிறது. மனித இனம் என்பதே இல்லை. அவர்களின் உணர்வு (consciousness) மட்டும் அந்த கடைசி, பிரம்மாண்டமான ‘காஸ்மிக் ஏசி’யுடன் கலந்துவிடுகிறது. மனிதன் ஒரு சாஃப்ட்வேர் போல கம்ப்யூட்டருடன் ஒன்றாகிவிட்டான்.
யாரும் இல்லாத அந்த சூனியத்தில், தனித்திருந்த அந்தக் கம்ப்யூட்டர் மட்டும் விடாமல் யோசிக்கிறது. கடைசியில், அத்தனை டிரில்லியன் வருட டேட்டாவையும் அலசி, அதற்கான பதிலைக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறது.
யாருமில்லாத அந்தப் பிரபஞ்ச இருட்டில், அது சொல்கிறது:
“LET THERE BE LIGHT!” (வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது!)
ஒரு புதிய பிரபஞ்சம் பிறக்கிறது. கதை முடிகிறது.
#நம் ஊர் சமாச்சாரம்
சரி, இது ஒரு அற்புதமான சயின்ஸ் ஃபிக்‌ஷன். ஆனால் இதிலிருக்கும் ஐடியாக்கள் நமக்கு ரொம்பவே பரிச்சயமானவை.
1. பிரம்மமும் காஸ்மிக் ஏசி-யும்:
கதையின் முடிவில் அந்த ‘காஸ்மிக் ஏசி’ எப்படி இருக்கிறது? அது ஒரு தனி சக்தி. எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது. அதற்கு உருவமில்லை. காலம், வெளி (space) இரண்டுக்கும் அப்பாற்பட்டது. புதிய பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கும் மூலப் பொருளாக, காரணமாக அதுவே இருக்கிறது.
இது நம் அத்வைத வேதாந்தம் சொல்லும் ‘பிரம்மம்’ கான்செப்ட் போலவே இல்லையா? அதிலும் குறிப்பாக ‘நிர்குண பிரம்மம்’. அதாவது, உருவமற்ற, குணங்களற்ற, விவரிக்கவே முடியாத ஒரு மகா சைதன்யம். ஆதி சங்கரர் சொன்னதுபோல, “Jagan Mithya, Brahma Satyam” (உலகம் ஒரு தோற்றப்பிழை, பிரம்மம் மட்டுமே நிஜம்). அசிமோவின் கதையில், பிரபஞ்சமே அழிந்தாலும், அந்த ‘காஸ்மிக் ஏசி’ என்ற பிரம்மம் மட்டும் மிஞ்சுகிறது.
2. காலச் சக்கரம் (Cyclic Universe):
அசிமோவின் கதையில் பிரபஞ்சம் அழிந்து, மீண்டும் புதிதாகப் பிறக்கிறது. இது ஒரு சுழற்சி.
இந்து புராணங்களில் காலக் கணக்கு எப்படி இருக்கிறது? கிருத யுகம், திரேதா யுகம், துவாபர யுகம், கலியுகம் என நான்கு யுகங்கள் சேர்ந்தது ஒரு ‘மகா யுகம்’. ஆயிரம் மகா யுகங்கள் கொண்டது பிரம்மாவுக்கு ஒரு பகல். இதற்கு ‘கல்பம்’ என்று பெயர். பிரம்மாவின் பகல் முடியும்போது, பிரளயம் வந்து பிரபஞ்சம் அழியும். பிறகு இரவு முழுவதும் ஓய்வெடுத்து, அடுத்த நாள் காலையில் பிரம்மா மீண்டும் உலகைப் படைப்பார்.
இது ஒரு தடவை மட்டும் நடக்கும் ஷோ இல்லை. ஒரு ரீ-ரன் டிவி சீரியல் மாதிரி. அழிவதும் மீண்டும் தோன்றுவதும் நடந்துகொண்டே இருக்கும். அசிமோவின் கதையும் இதைத்தான் சொல்கிறது. Entropy-யால் பிரபஞ்சம் அழிகிறது, ‘காஸ்மிக் ஏசி’யால் மீண்டும் பிறக்கிறது.
3. உலகத் தோற்றம்:
மெசபடோமியாவின் பழங்கதையான ‘Enuma Elish’-ல், பிரபஞ்சம் என்பது ஒழுங்கற்ற ஒரு குழப்பத்திலிருந்து (Chaos) உருவானதாகச் சொல்வார்கள். கடவுளர்கள் சண்டையிட்டு, அந்த Chaos-ஐ அழித்து, ஒழுங்கை (Order) உருவாக்குகிறார்கள்.
நம் ஊரில், பாற்கடலில் ஆதிசேஷன் மேல் படுத்திருக்கும் விஷ்ணுவின் தொப்புளிலிருந்து வரும் தாமரையில் பிரம்மா தோன்றி உலகைப் படைப்பார். இன்னொரு பக்கம், சிவனின் உடுக்கையிலிருந்து பிரபஞ்சமே ஒலி ரூபமாகப் பிறந்தது என்பார்கள்.
இவை எல்லாவற்றின் சாராம்சம் என்ன? ஒன்றுமில்லாத சூனியத்திலிருந்து அல்லது ஒரு மூலப் பொருளிலிருந்து பிரபஞ்சம் பிறக்கிறது. அசிமோவின் கதையில், கம்ப்யூட்டர் சொன்ன “Let there be light!” என்பது இந்த ‘படைப்பின் முதல் புள்ளி’யைத்தான் குறிக்கிறது.
#தொலைந்த உலகங்களும் சங்கத் தமிழர்களும்
இந்தக் கதையின் ஊடே குமரிக்கண்டம், லெமூரியா, அட்லாண்டிஸ் போன்ற தொலைந்துபோன கண்டங்களின் கதைகளையும் பொருத்திப் பார்க்கலாம். இந்தக் கண்டங்களில் மனித நாகரிகம் உச்சத்தில் இருந்ததாகவும், அவர்களிடம் பிரபஞ்ச ரகசியங்கள் இருந்ததாகவும் ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. இது உண்மையோ பொய்யோ, ஆனால் மனிதன் அறிவின் உச்சத்தை அடைந்து, பிறகு ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அழிகிறான் என்ற கான்செப்ட், அசிமோவின் கதையில் வரும் மனித பரிணாமத்துடன் ஒத்துப்போகிறது.
சங்க இலக்கியங்களில் பிரபஞ்ச உற்பத்தி பற்றி பெரிய கதைகள் இல்லை. ஆனால் புறநானூறு போன்ற நூல்களில் வானியல் குறிப்புகள் ஏராளம். கோள்கள், நட்சத்திரங்கள் பற்றிய அறிவு அன்றைய தமிழர்களுக்கு அபாரமாக இருந்திருக்கிறது. அவர்களும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் பார்த்து, அதன் புதிர்களை அறிய முயன்றிருக்கிறார்கள்.
#குருமார்களின் பார்வை
நவீன காலத்து குருமார்கள் சொல்வதும் கிட்டத்தட்ட இந்த சிந்தனை ஓட்டத்தில்தான் இருக்கிறது.
சுவாமி விவேகானந்தர்: “ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தெய்வீக ஆற்றல் கொண்டது.” மனிதனின் உணர்வு படிப்படியாக உயர்ந்து, இறுதியில் அந்தப் பிரபஞ்ச உணர்வுடன் (Universal Consciousness) கலப்பதுதான் இலக்கு என்றார். கதையில் மனித இனம் ‘காஸ்மிக் ஏசி’யுடன் கலந்ததும் இதுதானே?
ரமண மஹரிஷி: அவருடைய மொத்த தத்துவமும் “நான் யார்?” என்ற ஒரு கேள்வியில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. இந்த உடலையும் மனதையும் தாண்டி, உண்மையான ‘நான்’ என்பது எது என்று தேடுவது. அசிமோவின் கதையில் மனிதன் தனது பௌதீக உடலை இழந்து, ஒரு தூய உணர்வாக மாறுவதும் இந்த தேடலின் ஒரு வடிவம்தான்.
பரமஹம்ச யோகானந்தர்: ‘காஸ்மிக் கான்ஷியஸ்னஸ்’ என்ற பிரபஞ்ச உணர்வு நிலையை அடைவதைப் பற்றிப் பேசினார். தியானத்தின் மூலம் ஒரு தனி மனிதனின் உணர்வு, பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை உணர்வுடனும் இணைய முடியும் என்றார்.
#முடிவுரை: பழைய ரசமும் புதிய டெக்னோ பாட்டிலும்
ஆக, அசிமோவ் எழுதியது முற்றிலும் ஒரு புதிய கதையா? அல்லது நம்முடைய பழைய புராணங்களுக்கும், வேதாந்தச் சிந்தனைகளுக்கும் ஒரு டெக்னாலஜி முலாம் பூசி, ஒரு ‘டெக்னோ ரீ-மேக்’ கொடுத்திருக்கிறாரா?
அவர் ஒரு விஞ்ஞானி. Entropy என்ற வெப்ப இயக்கவியலின் இரண்டாம் விதியை மையமாக வைத்து, அதன் தர்க்கரீதியான முடிவை நோக்கி ஒரு கதையை எழுதினார். ஆனால் மனிதனின் கற்பனைத்திறன் விந்தையானது. அது விஞ்ஞானத்தின் வழியே போனாலும் சரி, மெய்ஞானத்தின் வழியே போனாலும் சரி, அது கேட்கும் கேள்விகள் ஒன்றுதான்:
நான் யார்?
இந்த பிரபஞ்சம் எப்படி உருவானது?
இதன் இறுதி என்ன?
அசிமோவின் கம்ப்யூட்டர் பல டிரில்லியன் வருடங்கள் எடுத்துக்கொண்ட பதிலை, நம் ரிஷிகள் வேறு ஒரு வழியில் முன்பே சொல்லிவிட்டார்களோ என்று தோன்றுகிறது. வடிவம்தான் வேறு. சாரம் ஒன்றுதான்.
அந்த இறுதிப் பதில்: ‘நானே அது.’ தத்வமசி.